این روزهای آخر سریع می گذرن
مثل نگاهم که ازش می دزدم
مثل نگاهش که مکث می کنه
و سریع منحرف می کنه
و هر دو می دونیم
به زودی چیزی نخواهد موند

بعضی وقتا حوادث یه جورایی چیده می شه که نشه

خیلی وقتا تا مرز شدن پیش اومد و حادثه ای متوقف کرد

فهمیدم
دوباره نگاه آرومی میتونه
وجودم رو مسخ کنه

درست به ناپایانی سکوتش